ไม่ ไม่ใช่เรื่องมองสาว

ช่วงนี้นอนน้อยมาก ถ้าวันไหนนอนมากก็แปลว่าหลับไปไม่รู้ตัว สาเหตุหลักก็น่าจะมาจากที่บ้านติดตั้งอินเทอร์เน็ตความเร็วสูงแล้ว มันเพลินมาก อ่านโน่นอ่านนี่

ไม่สิ ไม่ได้อ่าน แต่แค่ชายตามอง

ไม่รู้ว่ามันดีหรือแย่กันแน่ สายตาถูกบังคับให้กวาดผ่านข้อมูลจำนวนมากในแต่ละคืน แค่ที่ติดตามในกูเกิ้ลรีเด้อร์ก็ประมาณวันละ 60 - 70 หัวข้อ ยังไม่รวมที่คลิกตามไปอ่าน ยังไม่รวมวิดีโอในยูทูบ (ไอ้ระบบแนะนำวิดีโอนี่มันชั่วร้ายจริง ๆ เผลอแป๊บ ๆ เวลาผ่านไปสองชั่วโมง) ยังไม่รวมทวิตเตอร์ ยังไม่รวมเฟซบุค อ้อ และยังไม่รวมรูปภาพจำนวนมากใน 9gag.com (ของเขาดีจริง)

สุดท้ายแล้วก็พบว่าสิ่งที่เหลือติดหัวมีเพียงคำโดด ๆ กับการเชื่อมโยงที่ซ่อนอยู่ เช่น พอวันต่อมาเห็นข่าวโทรศัพท์แบล็คเบอร์รี่ก็พลันนึกถึงประเทศสหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ แต่ก็นึกไม่ออกทันทีว่าเกี่ยวข้องกันอย่างไร ต้องไปหาดูในฟีดที่เคยอ่านถึงเจอว่า อ้อ เพิ่งมีข่าวเรื่องประเทศนี้กำลังจะห้ามการใช้โทรศัพท์ยี่ห้อนี้ส่งข้อความ เพราะมันรอดหูรอดตารัฐบาล

ง่าย ๆ คือจำได้แต่การอ้างอิง จำได้แต่สิ่งที่ต้องเอาไปค้นต่อ ส่วนมากไม่ได้เข้าใจติดหัวเหมือนอ่านหนังสือ

ก็ยังไม่รู้จะทำไงดี

ของหวานชื่อแปลกหู ดูแปลกตา

มีเส้นหมี่ เส้นอะไรไม่รู้หนึบ ๆ หยุ่น ๆ ลูกตาวเชื่อม (บ้างก็เรียกลูกชิด) ถั่วแดง มันเชื่อม เม็ดบัว น้ำแข็ง ทั้งหมดลอย ๆ จม ๆ ในน้ำเชื่อมน้ำตาลทรายแดง หวานเย็นชื่นใจ

เพิ่งรู้ว่าอยู่แถวบ้านเมื่อเพื่อนบอก พิกัดคือเชิงสะพานนรรัตน์สถาน ฝั่งถนนสามเสน ตรงข้ามโรงรับจำนำบางลำภู

ร้านอยู่ริมคลอง ตอนไปกินมีสาวหมวยอยู่โต๊ะริมผนัง

กินเสร็จเดินมาจ่ายเงินสิบห้าบาท

ชำเลืองมองสาวหมวยอีกแวบแล้วเดินออกมาข้ามสะพาน

การเดินทางในรอบสองเดือนที่ผ่านมา

• ไปอยู่เชียงใหม่ 1 วัน
• กลับมาอยู่กรุงเทพ 12 วัน
• ไปอยู่เชียงใหม่ 9 วัน
• กลับมาอยู่กรุงเทพ 1 วัน (นับจริง ๆ ประมาณ 21 ชั่วโมง)
• ไปอยู่เชียงใหม่ 6 วัน
• กลับมาอยู่กรุงเทพ 3 วัน
• ไปอยู่เชียงใหม่ 7 วัน
• กลับมาอยู่กรุงเทพ 1 วัน
• ไปอยู่พัทยา 3 วัน
• แวะกรุงเทพ 6 ชั่วโมงก่อนไปอยู่เชียงใหม่ 14 วัน

สิริรวมระยะทางไปมาประมาณ 7300 กิโลเมตร