ช่วงนี้รู้สึกโหวง ๆ

บอกไม่ถูก คือมันโล่ง ๆ หวิว ๆ (แต่ไม่วาบหวาม)

มันคงเป็น Quarter-Life Crisis เรียกว่าอะไรดี วิกฤตวัยสลึง/วัยกระเบียด/วัยกั๊ก เรอะ (ฮา)

ตั้งแต่เกิดมามันก็ดูจะมี "เป้าหมายต่อไป" ตลอด จบประถมก็เข้าโรงเรียนมัธยมประจำจังหวัด (บ้านใกล้ จับฉลากได้ ไม่ต้องลุ้น) จะอยู่ต่อถึงมอหกก็ได้ แต่ดันมาโผล่อยู่นครปฐมสามปี แล้วก็เด้งมาอยู่ปทุมธานีอีกสี่ปี

คือแต่ละช่วงที่ผ่านมามันค่อนข้างแน่นอน อาจไม่แน่นอนว่าไปที่ไหน แต่ก็พอจะรู้ว่าต้องไปอยู่ในบรรยากาศไหน

แต่ตอนนี้มันไม่เหมือนกัน ไอ้ทางเลือก เรียนต่อ/ทำงาน มันก็ถือว่าเป็น "เป้าหมายต่อไป" ได้อยู่ แต่มันดูไม่แน่นอนเอาซะเลย

เมื่อสักครึ่งปีก่อนก็บ่นอยู่นั่นว่าเบื่อ เมื่อไรจะเรียนจบ พอมันมาถึงแบบพรุ่งนี้มะรืนนี้แล้วก็รู้สึกว่า เฮ้ย! เร็ว!

พูดว่าเวลาผ่านไปเร็วก็ไม่ใช่ นั่งจัดการไฟล์ในคอมเครื่องเก่ามันก็นึกย้อนไปได้เยอะมาก แต่ละปีทำเรื่องบ้าบออะไรไว้บ้าง

ไม่อยากจะใช้คำนี้เลย รู้สึกว่ามันเลี่ยน น้ำเน่า แอบด่าคนอื่นในใจไว้เยอะ

แต่ใจหายจริง ๆ นะ