ขอบล็อกสั้น ๆ เรื่องงาน "รี้ดแค้มป์" หรือ ReadCamp งานสไตล์บาร์แค้มป์ (BarCamp) ที่เรียกว่า "อสัมมนา" (Unconference) ง่าย ๆ คือทุกคนที่มางานต้อง "มีส่วนร่วม" โดยการเสนอหัวข้อที่จะพูด ถ้าอกหักไม่ได้พูดก็พยายามแสดงความคิดเห็น เป็นวัฒนธรรมของการแลกเปลี่ยนกัน

เนื่องจากขี้เกียจแทรกรูป กรุณาไปดูรูปถ่ายประกอบการอ่านได้ที่ http://picasaweb.google.com/tewzon/ReadcampPreparation และ http://picasaweb.google.com/tewzon/Readcamp

ผมไปฟังมาหลายหัวข้ออยู่ด้วยกัน หัวข้อแรกคือ "อ่าน 'ภาพคน' ในมุกตลกฝรั่ง" โดยคุณ "นักเรียนการแปล" พูดถึงเรื่องการสร้างเรื่องตลกจากการมองแบบเหมารวม (Stereotype) ของฝรั่ง เช่น สาวบลอนด์ต้องสวยแต่โง่ หรือคนบ้านนอกที่มักจะมีเพศสัมพันธ์กันเองในครอบครัว (Incest)

ต่อมาของคนกันเอง คือ @idiotao ในหัวข้อ "อ่านไม่ออก" พูดเรื่องการใช้ภาษาที่ทำให้เราอ่านไม่ออกหรือเข้าใจผิด เช่น พาสาวัยรุ่นงุงิ การใช้ค่ะ/คะ หรือการใช้ภาษาอังกฤษแบบผิดหลักไวยากรณ์

ต่อมาหัวข้อ "ลักษณะจำเพาะของมหากาพย์" โดย @markpeak ได้จำแนกคุณสมบัติที่มหากายพ์พึงมี และอธิบายว่าเรื่องไหนมีหรือไม่มีอย่างไร ผมไม่ได้จดมาละเอียด รอเจ้าตัวเขาอัพโหลดก่อน ติดตามจากบล็อกของเขาละกัน

แล้วก็พักกินข้าว ขึ้นมาพบว่าหัวข้อของผมเองถูกเลือกไปสองอันคือ "94 ปี หนังสือนักศึกษา" กับ "อ่านสติกเก้อร์ท้ายรถ" แต่ยังไม่ถึงเวลา ก็ปั่น ๆ สไล้ด์ เพราะทำไม่ทัน!

แต่ก่อนพูด ได้ฟังหัวข้อ "Read Me Read Sugree" โดย @sugree เป็นเรื่องชีวิตในอดีตของเขา ฟังแล้วได้ข้อคิดมากในเรื่องของการใช้ชีวิต การพัฒนาตนเอง อ่านสไล้ด์

มาถึงหัวข้อแรกที่ต้องพูด คือ "94 ปี หนังสือนักศึกษา" ขณะพูด รู้สึกได้เลยว่านี่แหละการโชว์เกรียนของแท้ เพราะว่าคนฟังมีทั้งคุณแป๊ด จากสำนักพิมพ์ระหว่างบรรทัด คุณชูวัส จากประชาไท คุณธนาพล จากฟ้าเดียวกัน และท่านอื่น ๆ อีกมาก โอ้ว แล้วข้อมูลผมก็โคตรจะไม่แน่น อ้างอิงจากหนังสือแค่เล่มสองเล่ม ประสบการณ์การทำหนังสือก็ไม่มี (แล้วมึงตั้งหัวข้อนี้ทำไม - ตั้งใจจะพูดเรื่องข้อมูลที่อ่านมานิดหน่อย แล้วคุยกับคนฟัง แต่นั่นล่ะ เตรียมตัวแย่มาก นำการคุยไม่ได้เลย) แต่ประทับใจเพราะได้คำแนะนำ (ติ) กับความคิดเห็นเพียบ

หัวข้อต่อมา (ติดกันเลย) สบาย ๆ หน่อยคือ "อ่านสติกเก้อร์ท้ายรถ" แต่ปัญหามีอยู่ว่าหัวข้อก่อนหน้าเลิกช้า คนเลยไปฟังห้องอื่นกันหมด ทำให้คนฟังห้องผมเป็นกลุ่มเดิม! จากที่ผมเสนอว่าสติกเก้อร์มันบอกสภาพสังคมในช่วงเวลาหนึ่งได้เลยเกิดการขยายต่อไปว่ามันคือการสื่อสารระหว่างชนชั้น ลองนึกดูว่าสิ่งที่แปะเพื่อแสดงออกผ่านรถยนต์เนี่ย ของชนชั้นล่าง (แบ่งตามรายได้) จะเข้าใจง่าย มีอารมณ์ขัน มีจิกกัดชนชั้นที่เหนือขึ้นไปบ้าง ซึ่งแน่นอน พวกคนขับรถเก๋งก็อ่านเข้าใจ เป็นการสื่อสารถึงทุกชนชั้น แต่ในขณะเดียวกัน ของติดรถของชนชั้นกลางขึ้นไป จะเป็นพวกสติกเก้อร์รักในหลวง ชื่อลูก หรือพวกที่ติดกระจกรถ (ซึ่งส่วนมากเป็นชื่อสถาบันการศึกษา และเป็นภาษาอังกฤษ) แสดงให้เห็นว่าพวกชนชั้นกลางขึ้นไปไม่ได้พยายามสื่อสารกับชนชั้นล่างลงมาเลย เพราะชื่อลูกก็รู้อยู่แต่ตัวเอง หรือการใช้ภาษาอังกฤษซึ่งจำกัดการเข้าใจ

รอดชีวิตจากการพูดเองก็มาฟังห้องของคนกันเองอีกคน คือ @molek กับการ์ตูนสุดฮิต (ในหมู่นักศึกษาปริญญาโทขึ้นไป!) คือ Ph.D Comics ซึ่งผู้บรรยายบอกว่ามันตรงกับชีวิตเขาเยอะมาก (ซึ่งนั่นหมายความว่าชีวิตของเขาค่อนข้างน่าเศร้าทีเดียว)

พอถึงตรงนี้ก็เริ่มง่วง (ตอนนั้นนะ ไม่ใช่ตอนที่พิมพ์นี่) เลยแวบไปดูงาน Asiatopia ที่กำลังจัดแสดงอยู่ภายในหอศิลป์นี่เช่นกัน แต่ไว้จะมาเขียนแยกอีกเอนทรี่หนึ่งทีหลัง

กลับลงมาก็ใกล้เลิกงานพอดี ก็เก็บข้าวเก็บของ ขนข้าวขนของ แล้วก็อพยพกันไปกินข้าวที่สวนหลวง

จบ!

• บางผลงานจาก ถวัลย์ ดัชนี และเฉลิมชัย โฆสิตพิพัฒน์ (เกร็ด : ทั้งสองท่านเป็นศิลปินจากเชียงราย บางคนกล่าวว่าเชียงรายมีทั้งสวรรค์และนรก เพราะความแตกต่างอย่างมากในผลงานของทั้งสองท่าน)
• งานแบบนามธรรม (abstract) หลายชิ้น ขอโทษทีงานพวกนี้ผมเข้าไม่ค่อยถึง
• "ปากกัดตีนถีบ" งานโดย ประทีป คชบัว ศิลปินแนวเหนือจริง (Surrealism) ชอบมาก เป็นภาพแอบสยอง มีพวกตุ่ม ๆ หนอง ๆ บรรยายไม่ถูกต้องลองไปดู ผมเข้าใจ (เอาเอง) ว่ามันสื่อถึงความยากลำบาก ถูกคนรวยกดขี่
• "ภายนอกกับภายใน" โดย ปรีชา เถาทอง (ตอนไปดูไม่เจอตัวจริง) ห้องนี้วาดภาพจิตรกรรมฝาผนังให้ดูกันสด ๆ ด้วยสีอะครีลิกบนผนังอุโบสถจำลอง เขาบอกว่ากว่าจะเสร็จก็วันท้าย ๆ ของนิทรรศการ คงต้องมาดูอีกรอบ มีรูปด้วย
• "หมาวัด" โดย Rossalin Garst ชอบมากอีกเช่นกัน เป็นโครงลวดทำเป็นหมาได้ขนาดเหมือนจริงมาก ตั้งอยู่กับภาพถ่ายวัดบางส่วน (ตั้งแบบสมจริงตามองค์ประกอบ) ให้ความรู้สึกเป็น "หมาวัด" ดีจริง ๆ
• ภาพถ่ายชุด "Pink Man" โดยมานิต ศรีวานิชภูมิ เคยเห็นบางภาพจาก บล็อกของ @bact
• "นิมิตทะเลเลือด" โดย อิ๋ง กาญจนวณิชย์ (เข้าใจว่า)เป็นภาพที่พยายามบอกว่าความคลั่งชาติหรือชาตินิยมเกินไปอาจนำเรา ไปสู่ความรุนแรง
• "LOVE" โดย โฆษิต จันทราทิพย์ เป็นภาพพิธีแต่งงานกับตุ๊กตายาง และถุงยางอนามัยกองใหญ่
• "Welcome" โดย Luo Brother เป็นภาพ เหมา เจ๋อตุง ในแบบ Coca Cola (คุ้น ๆ เนอะ)
• ภาพ "A Man Who Admires That Art" โดย มณเฑียร บุญมา อ่านเจอคำอธิบายว่า "รอยยิ้มสยาม" นั้นมันเหมือนเป็นหน้ากากที่ทุกคนใส่ไว้เท่านั้น

หมดแล้ว มีงานอื่นอีกมาก แต่เขียนถึงได้ไม่หมด ลองไปดูกัน ถึง 26 พ.ย. นี้นะ

หลังจากนั้นก็ไปลองเดินดูงาน Bangkok Design Festival 2008 แถว ๆ นั้น ใน Siam Center มีงานวิทยานิพนธ์ที่ได้รับเลือกมาแสดงอยู่ มางานคุ้น ๆ อย่าง "เก็บเหน่อ" ที่เคยฟังใน Pecha Kucha Night Bangkok #4 อีกอันที่เจ๋งดีคือถังขยะกันระเบิด เจ๋งตรงที่คนทำได้ทดลองกับระเบิดจริง ๆ และถ่ายรูปมาแปะไว้ให้ดูด้วย

แต่งานมันยังไม่ค่อยมีอะไรแฮะ ของก็ยังตั้งไม่ครบ คงต้องไปดูวันหลัง

จบแล้วจ้ะ

เป็นครั้งแรกของผมที่ได้มาหอศิลป์แห่งนี้ จริง ๆ ก็เป็นเรื่องบังเอิญ เพราะตอนแรกตั้งใจมาเดินดูงาน Bangkok Design Festival 2008 แล้วลองเดินเข้ามาดูในหอศิลป์ เจอนิทรรศการนี้พอดี
<!--break-->
เรื่องความเป็นมาของหอศิลป์ก็ลองเข้าไปอ่านดูในเวบไซต์ของหอฯ นะครับ

มาถึงตัวนิทรรศการกันบ้าง พอขึ้นบันไดเลื่อนไปถึงชั้น 4 ปุ๊บ ก็เจอหุ่นตำรวจนี่ครับ

ฮาแปลก ๆ ดี ไม่รู้เกี่ยวกับนิทรรศการหรือเปล่า

จากนั้นก็ลงทะเบียนฝากของ แล้วก็เดินดูรอบ ๆ หูแว่วเสียงเพลง Smell Like Teen Spirit ของ Nirvana มาไกล ๆ

ภาพเขียน Super(m)art - Bangkok Survivor

มีอธิบายด้วย ละเอียดยิบ

เจองานของ วิสุทธิ์ พรนิมิต ผู้แต่ง hesheit และควันใต้หมวก เป็นการ์ตูนน่ารัก ๆ เปิดวนไปมา ข้าง ๆ มีภาพเรียงยาวตลอดผนังประมาณ 10 เมตร ลักษณะคล้ายแต่ละเฟรมของการ์ตูน (ที่เกี่ยวกับการวาดการ์ตูน)

ไม่รอช้า ขึ้นชั้นต่อไป ปรากฏว่าตั้งแต่ชั้นนี้ขึ้นไปห้ามถ่ายรูป จะเล่าสั้น ๆ ก็แล้วกันว่าเจออะไรบ้าง

ไปยืนอ่านคำอธิบายนิทรรศการก่อนเลยครับ (เขาเรียก หลักการและเหตุผล หรือเปล่า ฮ่าฮ่า) สรุปสั้น ๆ ได้ใจความว่ายิ้มสุวรรณภูมิ (ซึ่งรวมยิ้มสยาม ยิ้มเขมร ยิ้มลาว ฯลฯ) นี่เกิดจากความจำนนต่อธรรมชาติ เพราะแถบนี้เป็นเขตมรสุม ต้องยิ้มสู้ มองโลกในแง่ดี แล้วยิ้มสยามก็ทำให้เกิดผลงานศิลปะที่นำมาแสดงให้ชม

เดินดูป้ายผู้สนับสนุน พบว่ามีโลโก้ของ Drupal ด้วยแฮะ มาไงเนี่ย

ชั้นนี้เจองานเกี่ยวกับพุทธศาสนาเยอะ ผมไม่ค่อยรู้เรื่องศิลปะเท่าไรเลยคิดว่าเจ๋งทุกงานเลย จะยกตัวอย่างที่ประทับใจ

• รูปเหมือนท่านพุทธทาสภิกขุ หล่อจากไฟเบอร์กลาส
• งานปั้นพระพุทธรูป ชื่อว่า "ผู้ใดเห็นธรรม ผู้นั้นเห็นเรา" เข้าใจว่ายกมาจากดำรัสของพระพุทธเจ้า เป็นงานปั้นที่เจ๋งมาก องค์พระพุทธรูปปั้นจากเศษธนบัตร และแยกส่วนกันอยู่ คือ พระเศียร พระวรกาย และพระบาท ประเด็นอยู่ที่ว่าต้องดูจากด้านหน้าตรงเผง จึงจะเห็นเป็นพระพุทธรูปเต็มองค์ หากขยับตัวหรือเปลี่ยนมุม (เข้าใจว่าตีความได้ถึงการเสียสมาธิ) ก็จะเห็นพระพุทธรูปแยกออกจากกัน
• เศียรพระพุทธรูปที่ประกอบขึ้นมาจากไม้ขีดไฟ ชิ้นนี้ฝรั่งทำ ให้คำอธิบายไว้ว่าแทนความไม่จีรังของสิ่งต่าง ๆ แม้แต่สิ่งที่ต่ำต้อยก็สามารถสอนให้เห็นธรรมได้
• ภาพเขียนพระพุทธเจ้าของถวัลย์ ดัชนี เป็นภาพคนมีร่างเปลือย มีหัวสัตว์ต่าง ๆ อาสาสมัครนำชมงานข้าง ๆ บอกว่าภาพนี้เคยโดนกรีดทำลายเมื่อปี 2514 เนื่องจากมีคนบางกลุ่มไม่พอใจ หาว่าหมิ่นพุทธ พออ่านคำอธิบายพบว่าความหมายของร่างเปลือยที่ขัดกับเศียรก็คือ ความขัดแย้งระหว่าง โลกียะ (ปุถุชนทั่วไป) กับ โลกุตตระ (ผู้หลุดพ้น)
• งานปั้นพระพุทธรูปจากเศษธนบัตรอีกแล้ว เข้าใจว่าศิลปินคนเดียวกับชิ้นที่เพิ่งกล่าวถึงไปข้างต้น ชื่องานว่า "นั่ง(เงิน)" ท่าต่าง ๆ เป็นท่าที่ศิลปินคิดเอง (เต็มไปด้วยท่าแปลก ๆ เช่น มีเครื่องหมาย $ อยู่เหนือเศียร) มีข้อความธรรมะ (โดยศิลปินเอง) เขียนอยู่บนพระพุทธรูปด้วย เช่น "อุเบกหว่างขา" หรือ "เอาใจเขามาใส่ใจเรา" (สำหรับข้อความนี้ พระพุทธรูปมีพระหฤทัย - หัวใจ - หลุดออกมา)
• ภาพเขียน "มารผจญ" โดยถวัลย์ ดัชนี เป็นภาพพระพุทธเจ้าหันพระพักตร์หนีไปจากคนดู มี "มาร" ยืนอยู่รอบ ๆ ที่เจ๋งก็คือ มารพวกนี้ประกอบด้วย คนเหล็ก (อาร์โนลด์นั่นเลย) แรมโบ้ บรูซลี แบตแมน และตัวละครร่วมสมัยอื่น ๆ
• หนังสั้น "ปางนรสิงหาวตาร" โดย วิศิษฏ์ ศาสน์เที่ยง ผู้กำกับ หมานคร (Citizen Dog) โคตรจะเจ๋ง ผมไปทันดูตอนที่พระอินทร์สู้กับยักษ์หิรัณยกศิปุ แล้วเหาะไปขอความช่วยเหลือจากพระนารายณ์ คิดว่าใช้คนเป็น ๆ แสดง แล้วใช้บลูสกรีนเพื่อใส่ฉากหลังจากคอมพิวเตอร์กราฟิก ทำออกมาได้เท่มาก ๆ ดูแฟนตาซีดีมาก
• งานภาพเขียน "นิรยกถา" โดยวสันต์ สิทธิเขตต์ แสดงบาปของอาชีพต่าง ๆ และโทษทัณฑ์ต่าง ๆ ในนรกที่ศิลปินนิยามขึ้นเอง เช่น ภาพ "บาปประชาชน" สำหรับประชาชนที่ยอมอ่อนข้อต่อผู้ปกครองอธรรม ยอมให้มีการโกงกิน ไม่ต่อสู้เรียกร้อง จะถูกตัด "ถัน-อัณฑะ-โยนี" เรียกแบบบ้าน ๆ ก็ "นม-ไข่-จิ๋ม" เพื่อไม่ให้สืบสกุล แล้วกลิ้งไปมาให้เกิดความเจ็บปวด
• ภาพ "พุทธบริษัท 4" โดยอนุพงษ์ จันทร (เจ้าของเดียวกับ "ภิกษุสันดานกา" ที่เป็นข่าวดังเมื่อปีที่แล้ว) เป็นภาพครึ่งคนครึ่งเปรตของพระ ชี ตำรวจ และผู้หญิง แสดงถึงผู้ที่ใช้ศาสนาบังหน้าในการทำบาป

ยังมีอีกเยอะ ไว้ต่อ + สรุปคราวหน้า ได้บทเรียนจากที่เขียนคราวที่แล้ว เพื่อนบอกว่ายาวเกินไป พาลไม่อ่านมันเสียอย่างนั้น ตัดเป็นตอน ๆ เผื่อจะน่าอ่านมากขึ้น (ถ้าอ่านหมดสองตอนมันก็ยาวเท่าเดิมล่ะวะ)

แต่คราวหน้าคงเป็นวันเสาร์ (18 ต.ค.) เพราะพรุ่งนี้ (16 ต.ค.) ไปชะอำกับ สวทช. เป็นงานน่าสนใจอีกแล้ว จะมาเขียนให้อ่านกัน